آن که اندیشیدن را به من آموخت معلم است .

 ستوده باد نور افشانیش که چراغ راه آینده من است 

روز معلم که از راه می رسه یاد عزیزی می افتم که بهترین معلمم بود یاد نامه های محبت

آمیزی که بهش می نوشتم یاد انشاء های سر کلاس یاد محبت هایش به من . بی اختیار اشک

 تو چشام حلقه می زنه سه سال راهنمایی همیشه او معلم ادبیاتمان بود چه روزهایی بود .

 چه وقتهایی که با شوق انشایم را تمام می کردم و برای خواندن آن در سر کلاس بی قراری

 می کردم چه وقتهایی که در مسیر خانه پشت سرش راه می رفتم تا از من بخواهد که تا

خانه اش همراهی اش کنم اون چهره مهربون و دوست داشتنی و  اون عینک که همیشه تو

 خاطرم زنده می مونه چقدر دلم می خواد یک بار دیگه اون چهره مهربان رو ببینم و روز معلم

 رو بهش تبریک بگم اما افسوس که هزاران کیلومتر از او فاصله دارم  " محبوبه دروردی " هزار

 بار اسمش رو مرور می کنم  همینجا از تمام زحماتش تشکر می کنم و براش آرزو می کنم

هر جا هست در پناه امام زمان شاد و سلامت باشد  در آخر برای تمام معلمها و اساتیدم

آرزوی سلامتی دارم و می خوام هر جا باشم قدردان آنها و دعاگویشان خواهم بود

تنها جمله ای که می تونم بگم اینه خیلی دوستتون دارم

شاگرد کوچکتان  ۱۲ اردیبهشت ۸۸