رهگذر جاده های بی پایان سرنوشتم!!! اولین بار که شروع کردم به ولاگ نویسی فکر نمی کردم تا به امروز همچنان به این جا وفادار بمونم اما موندم و نوشتم گاهی وقتا از دلم نوشتم گاهی وقتا از نوشته های دیگران ......... اما هر چه بود حرف دلم بود بواسطه قلم دیگران یا قلم قاصر خویش این وبلاگ تمام خاطرات سال های گذشته رو به یادم می آره . برای همین برام عزیز و دوست داشتنی است .

تو مپندار که خاموشی من
هست برهان فرانموشی من