اول به نام خدا و بعد هم سلام !

بدون مقدمه میرم سراغ رهگذر ماهم و این چند بیت رو که عرض حالمم هستش رو توی طبقی از عشق میذارم و تقدیم میکنم به

::: رهگذر کوچه های دلتنگیم :::

نسیم صبح سلامم ببر به محضر دوست

بگوی حال دل خسته ام تو در بر دوست

نسیم صبح چو بر زلف او گذر کردی

بیار همره خود بوی مشک و عنبر دوست

نسیم صبح به آهنگ عشق و ناز برو

ببوس از طرف من ز پای تا سر دوست

سلام به رهگذری که همچون نسیمی روح و جانم رو نوازش میده

بازم مدتی توی دوران « سالهای دور از وبلاگ نویسی » و شایدم بقول رهگذر عزیزم مشغول سیر در عالم شیرین سکوت بودم

خلاصه اینکه حالام که اومدم این چند جمله رو هم با خودم آوردم و  چه خوبه هممون به این چندسطر زیر بیشتر دقت داشته باشیم .

روزى كه متولّد مى‏شويم ،
دنيا با تمام غم‏ها و شادى‏هايش به ما هدیه مى‏شود .
روبان را باز كنيد . سر جعبه را بگشاييد .
اين جعبه پر از زرق و برق ، پُر ازعشق ، شادى ، درد ، اشك و معجزه است... .

آره معجزه !!!
و این یعنی همان « زندگى » است .

دوستدارت : باران

تو كه يك گوشه چشمت غم عالم ببرد                   حيف باشد كه تو باشي و مرا غم ببرد

حيف باشد كه تو باشي و مرا غم ببرد

معلمی شغل نیست؛ معلمی عشق است. اگر به عنوان شغل انتخابش کرده ای، رهایش کن و اگر

 عشق توست مبارکت باد.

(شهید رجایی )

   بارون رو قلب شیشه ها...هی جا میذاره رد پا

        مثل تو که رو قلب من پا رو گذاشتی بی صدا        

از وقتی باران محبتت بر تنهایی هایم

باریدن گرفت

چه آسان میشود در حوالی غروب دلتنگی ها

زیر باران محبتت

بی هیچ مانعی قدم زد با تو

در کنار تو

ترا در شاخسار تنهایی شبهایم چیده ام

ترا از دیوانی پر از واژه های محبت

دوستی

آرامش

دست چین کردم